गीत
प्रेम पस्केर
मुटुको थालमा
नसेलाउदै इच्छाको
बटुकिभरिको सपनाहरू
तिम्रो भोकलाइ सलाम छ प्रीय
आखिर
भोक मेट्ने ऋतु
हरेक बर्षमा आएपनी
तिम्रो माधुर्य रसनाको बर्षा भने
केवल मुस्कानको
वसन्तमा मात्रै त फुल्दोरहेछ
त्यसैले
प्रेमको चरी
जुन डालीमा बसेपनी
बिन्ध्याचल पर्वतबाट
घाम अस्ताएपछी
आफ्नै बास खोजेर आउछे
आल्हाद छोडेर उ कहि कतै जान्न
किनकि –
प्रेम भनेको
भरोसाको पुर्ण बिराम पनि हो.. .
जमुना भट्टराई
