• २०८१ असार २७ बुधबार

काराकस

एगुनिओ मोनतेजो

एगुनिओ मोनतेजो

घरहरू यति अग्ला भएसके
कि देख्निन केही पनि मेरो बाल्यकाल को
हराइसकेँ मैले आफ्नो आँगन
जहाँ उज्यालोले ल्याउँथ्यो– सारसका प्वाँख
मिश्रको मुलायम शुद्धता ।

मैले हराइसकेँ आफ्नो नाम
र घरको सपना ।

अग्ला अग्ला गगनचुम्बी घरहरूले
छोपीरहेछन् हाम्रा पहाडहरू
गाडीहरूको कोलाहलले खाइरहेछ–कान
चक्काहरूको चिच्याहटले खोच्याइरहेछ–खुट्टा
मानिसहरू कुदीरहेछन् ती आवाजलाई पछ्याउँदै
खै कति, कति टाढा आफ्ना सपनाहरूभन्दा
काराकस, तिमी कहाँ छौ ?

मैले हराइसकेँ आफ्नै प्रतिछाँया
र आभाष त्यो माटोको
केही पनि त भटिन्न अब मेरो बाल्यकालको ।

म हिंडीरहन्छु–यी गल्लीहरूमा
एउटा दृस्टिहीन मानिस सरह
हरेक दिन हुँदै झन अझ बढी एक्लो ।

यसको विस्तार वास्तविक छ
कठोर, ठोस र कंक्रिट
केवल मेरै इतिहास बनिसक्यो एउटा झूट ।

अनुवाद: राजेन्द्र शलभ