• २०७९ माघ २४ मङ्गलबार

पानी रङ्गका कविता

श्रवण कुमार ढुंगाना

श्रवण कुमार ढुंगाना

पापीहरू पनि मन्दिर जान्छन्
सायद
नसकी अर्पन अन्तर्दृष्टि ढाकिदिने कलुसता
नसकी आफैँ भित्र चिहाउन,
आफैँ भित्र भरीएको पापको बोझलाई
अरूकै पापको घडा ठान्छन्
र पर्सन्छन् अरूकै शिर गुञ्जाउँदै रोदनको गीत ।

दम्भका राजा, महाराजाहरू
अट्टालिकाका मठाधिशहरू
मौन, शालीन सन्यासीहरू
र गल्लीका वेवारिसे आवाराहरू
वर्गीय भेदभावका पर्खाल मेटेर
ती
जस्केलाबाट निस्केर धाउने
पिपासुहरू पनि मुजरा सुन्छन्
वेदनाले भरिएका निश्वासहरू
मनोरम्य उच्छ्वासका साथ
र किन्छन् सबैभन्दा द्रवित हृदयको शरीर ।

दुष्टहरू पनि कविता सुन्छन्
दुष्टताकै वर्णन गरिएका
ऐना जस्तो कवितामा
देखिएको आफ्नो अनुहार
अरूकै अनुहार जस्तो गरी
लज्जा विहिन सुन्छन्
र आल्हादित हुनुको भ्रममा पर्छन् ।

पानी रङ्गका कविता
ती सबैका
आहाल बस्ने जलाशय हुन्
अन्यथा हुन सायद
कवितामा आँधी आउनु पर्छ ।


श्रवण कुमार ढुंगाना
[email protected]