विजेता चौधरी

दशैंमा, यो विरानो शहर झन् उराठलाग्दो हुन्छ
मानौँ लखेट्न खोज्दैछ
तमाम संघर्षहरूबाट
तमाम उपलब्धिहरूबाट
कि फगत, ती पानीका फोका थिए

तर तिमी गएदेखि
घरले पनि आइज भन्दैन
न कुनै उत्सवमा
न त कुनै पर्व–त्योहारमा
हो, तिमी गएदेखि
उत्साहहरूले
दैलोमा उभिएर अब
अंगालिदिदैनन् हामीलाई
कि मानौँ,
तिमीसँगै शेष भए सबै सम्बन्धहरू

हाम्रो आगमनमा
अब उज्यालिदैंनन् देउराली र चोकहरू
आँगन र कोठा–चोटाहरू

हो, तिमी गएदेखि
हार्दिकता हराएका अनुहारहरूले
गाउँ फर्किने ती तमाम बाटाहरूलाई
झनै कष्टकर बनाइदिएका छन्
कि मानौँ,
तिमीसँगै हराएका छन् हाम्रा अनुहार पनि

हो, तिमी गएदेखि
दुःख र वेदनाले
बाँझो बनाएको छ हृदयलाई
जहाँ कसैका लागि
अब उपरान्त
कुनै संवेदना जाग्ने छैन

मेरा प्यारा !
तिमी त्यसरी चटक्कै जान नहुने
तिमीलाई थाहा त छ,
कविहदयकी म
सानो सानो चोटले रन्थनिन्छु
दुखेर मुटु फुट्लाजस्तो हुन्छ

आँखाहरू
खहरेपछिको बंजर खोला भएको छ
तिमी त्यसरी जान हुन्थेन

सोच्छु, घरका बाटो बिर्सेका बचेराहरू
कठै, कति निस्सासिन्छन् होला
यो विरानो शहरको
अथेडबुनमा ।।

विजेता चौधरी