• २०७९ मंसिर २१ बुधबार

मेरी आमाको भाषा

अब्दुलतिफ लाबी

अब्दुलतिफ लाबी

बीस वर्ष बितिसके
मैले आफ्नी आमालाई भेटेको
उनले आफैँलाई मृत्यु उपहार दिएकी थिइन्
देख्नेहरूले मलाई बताए
हरेक बिहान आफ्नो टाउकोको स्कार्फ निकालेर
भुईंमा सातपटक, आफ्नै टाउको ठोक्काएर
स्वर्ग र तानाशाहलाई सराप्ने गर्थिन् ।
म गुफामा कैद थिएँ
जहाँ अपराधीहरू पढ्ने गर्छन्, अँध्यारोमा
र भित्ताहरूमा कोर्ने गर्छन्, भविष्यका खाकाहरू ।

बीस वर्ष बितिसके
जब मैले
आफ्नी आमालाई अन्तिमपटक भेटेको थिएँ
उनले मेरालागि एउटा चाइनिज कफी–सेट
छोडेर गएकी थिइन्–
हुन त सबै कपहरू फुटिसके र साह्रै भद्दा देखिन्छन्
तिनीहरू फुट्नुको कुनै पछुतो छैन
तथापि कफी नै मेरो सबैभन्दा प्रिय पेय हो ।

आजकल, म एक्लो छु
र म, मेरी आमाजस्तै बोल्न थालेको छु
या उनी मेरो जिब्रोमा बसेकी छिन्
गाली, श्राप र नचाहिने कुराहरू बोल्नका लागि
उनका तुक्का, याचना र लाञ्छनाहरू
सबै–सबै बोलिरहेकी छिन् मेरै मुखबाट

मैले मेरी आमालाई अन्तिमपटक भेटेको
बीसवर्ष भइसक्यो
तैपनि म नै त्यो अन्तिम मान्छे हुँ
जो आज पनि आफ्नै भाषा बोल्नेगर्छ ।

अनुवाद: राजेन्द्र शलभ