• २०७९ असोज १६ आइतबार

हर्ष आएन

स्पन्दन विनोद

स्पन्दन विनोद

मर्दै गए कहरमा, कति काव्य धारा
रोए हजार डरले, नवपुञ्ज प्यारा
सारा जगत् कलमको, निभमा कुद्यो झन्
आसन्न दुःख कविका, कविता भरी छन् ।। १

लेख्नेहरू भुवनमा, किन हाँस्न छाडे
चिन्ता नहोस् हृदयमा, झुट बाँच्न थाले
आक्रान्त साधक खुशी, कसरी हुनेछ
रोए भुलिन्छ र दशा, भन शक्त भक्त ।। २

बच्चा भनौ युवक या, अब बृद्ध बृद्धा
बेहोस हुन्छु अहिले, हर लास देख्दा
आएन हर्ष सपना, सब जीर्ण बन्दा
आए उनै विरहका, भय मात्र उम्दा ।। ३

इच्छा अनेक मनका, अधुरा बनाई
मर्दै गयो विपलता, विचरा गराई
सङ्क्रीर्ण सोच भरियो, पछुतो हुनेछ
रोगी त जान्छ मनुवा, बुझ चोट पर्छ ।। ४

लेखिन्छ काव्य रसका, अनि दिव्य ताना
के हुन्छ घात हँसिलो, उपहार पाना
खोजेर मिल्छ कि खुशी, विधिमा चलेर
बैराग्य तोड्न सकियोस्, उपकार हेर ।। ५

दूरी छ मात्र जिउको, नजिकै छ चोला
सत्प्रेम जोड्छु दुनियाँ, मन बस्छ होला
मेरो अनन्य जगको, ममता म जोड्छु
मान्छे प भीर पहरा, कति दूर सक्छु ।। ६

निद्रा परेन अहिले, अनिदो छु एक्लै
के के गरौँ म कसरी, मृदुभाव सोच्दै
यस्तो छ सोच नरमा, किन गर्छ डाह
देखेँ चिनेँ नजिकमा, नमुना विवेक ।। ७

थाक्ने गरेर सपना, कविले नदेखोस्
हार्ने गरेर जगमा, पिरती नटेकोस्
खोस्रेर भाग्य थलको, जनको अगाडि
पुग्नेछु इच्छुक भई, कखरा पछाडि ।। ८

अज्ञानता किन सधैँ, जलमग्न सारा
विश्वास गर्न सकिने, किन ज्यानमारा
यात्रा म काव्य रसको, प्रिय पात्र रोज्छु
भेटिन्छ देश गजमा, म किनार मोड्छु।। ९

मैत्री हुनेछ धरणी, वनकुञ्ज फैली
टल्कोस् हिमाल वयमा, तरू मात रोपी
रोप्नेछु हर्ष सँगिनी, मृदु लेख लेख्दै
आऊ विहान तपसी, नव घाम टेक्दै ।। १०


स्पन्दन विनोद
[email protected]